Pojawienie się nowego silnego rywala skłoniło dotychczas walczące strony do zawarcia pokoju między sobą. Ludwik IV przybył do ziemi lubuskiej w 1324 r. Po stronie Gryfitów i Piastów głogowskich opowiedział się papież Jan XXII, oponent WittelsbachówIbid., s. 493.. Do wojny włączył się także król Polski Władysław I Łokietek, najeżdżając w lutym 1326 okolice Frankfurtu/Słubic, a papież wzywał mieszkańców regionu do oporu przeciw Wittelsbachom, jednak mimo to do 1326 r. zdołali oni zająć terytoria Gryfitów i Piastów w ziemi lubuskiej i region ponownie znalazł się w całości w Marchii BrandenburskiejIbid., s. 494..
W latach 1373–1415 wraz z Marchią Brandenburską ziemia lubuska znajdowała się pod panowaniem Czech. Ostatnim polskim biskupem lubuskim (do 1392) był Jan Kietlicz. W 1385 r. przeniósł on stolicę diecezji z Górzycy do Fürstenwalde. Od 1392 do 1424 r. na tronie biskupim zasiadali Czesi. W 1424 r. biskupstwo lubuskie zostało podporządkowane arcybiskupowi w Magdeburgu.
W 1518 r. biskup lubuski zakupił przygraniczne dolnołużyckie dobra Beeskow i Storkow, pozostające formalnie lennem czeskim. W 1555 r. zmarł ostatni katolicki biskup lubuski i diecezja została zsekularyzowana. W 1575 r.