mały|lewo|300px|Krajobraz wyspy
Henderson – bezludna wyspa koralowa na Oceanie Spokojnym należąca do brytyjskiego terytorium zamorskiego Pitcairn. Powierzchnia 37,3 km². Długość wyspy zmierzona z północy na południe to 10,2 km, a szerokość ze wschodu na zachód to 6 km. Wyspa wpisana jest na Listę Światowego Dziedzictwa Kulturowego i Przyrodniczego UNESCO i uznana przez BirdLife International za ostoję ptaków IBA.
Historia Badania archeologiczne wykazały, że od początku VIII wieku do około XIV wieku wyspę zamieszkiwali Polinezyjczycy. Prawdopodobnie poruszali się między wyspą Pitcairn i Henderson. Odławiali dla mięsa ptaki i przypuszczalnie przyczynili się do wymarcia co najmniej 6 spośród 22 gatunków ślimaków lądowych na wyspie. Pedro Fernández de Quirós przepłynął obok wyspy w 1606 roku. W 1819 na wyspę przybyła wyprawa kierowana przez kapitana Jamesa Hendersona; wtedy też wyspa otrzymała swoją obecną nazwę. Rozpoczęła się eksploatacja drzew Cordia subcordata i Thespesia populnea; oba gatunki wprowadzili Polinezyjczycy.