20 grudnia 1820 r. na wyspie wylądowały trzy łodzie z 20 rozbitkami ze statku wielorybniczego Essex, zatopionego miesiąc wcześniej przez kaszalota; katastrofa ta była przyczynkiem do napisania słynnej powieści Moby Dick Hermana Melville’a. Rozbitkowie, którzy sądzili, że trafili na wyspę Ducie, pozostali na niej przez siedem dni i odpłynęli 27 grudnia po nabraniu na wyspie wody i zdobyciu żywności (ryb i ptaków). Spośród 17 ludzi, którzy z wyspy odpłynęli, przeżyło pięciu; zostali uratowani 18 i 23 lutego 1821 r. Trzej rozbitkowie – Thomas Chappel, Seth Weeks i William Wright – postanowili pozostać na wyspie i przebywali na niej do 9 kwietnia 1821 r., kiedy uratował ich okręt wysłany po nich dzięki informacjom uzyskanym od pięciu uratowanych wcześniej rozbitkówNathaniel Philbrick: W samym sercu morza, Bertelsman Media 2002..

Obecnie mieszkańcy Pitcairn celem pozyskania drewna udają się na wyspę raz na rok lub dwa lata. Ze względu na niebezpieczeństwo wiążące się z przepłynięciem przez rafę, ludzie poruszający się na jachtach rzadko schodzą na ląd. Raz lub dwa razy w roku wycieczkowe statki pasażerskie umożliwiają podróżującym zejście na plażę w północnej części wyspy.