Lewin był znany, podobnie jak cały region ziemi kłodzkiej, z tkactwa lnianego, na rynku miasteczka organizowano targi płóciennicze, epokę tę zakończył wielki pożar w 1772 roku. W II poł. XIX w. nastąpiło ożywienie gospodarcze. W Lewinie Kłodzkim produkowano wtedy czekoladę, pończochy i szlifowano kryształy. Na początku XX w. przez miasteczko przeprowadzono linię kolejową z Kłodzka do Kudowy-Zdroju ze stacją Lewin Kłodzki.
W 1945 miasto zostało włączone do Polski. Jego dotychczasową ludność wysiedlono do Niemiec i zastąpiono polskimi osadnikami. Ze względu na niewielkie rozmiary miejscowości w 1946 r. administracja polska odebrała Lewinowi Kłodzkiemu prawa miejskie, w maju tego samego roku oficjalnie zatwierdzono nazwę Lewin.
Zabytki Do wojewódzkiego rejestru zabytków wpisane są obiekty: ośrodek historyczny miasta Kościół św. Michała Archanioła w Lewinie Kłodzkim, parafialny, zbudowany w stylu renesansowym z 1576 roku a przebudowany w stylu barokowym w 1679 r., w latach 1969–1970 odrestaurowany, Kaplica św. Jana Nepomucena w Lasku Miejskim wybudowana w 1727 r., z rzeźbami Ignacego Klahra, znajduje się około 1,5 km na południe od Lewina w Lasku Miejskim, ruiny zamku Homole z XIII w., willa, ul. Chopina 4, z l. 1891–1892, plebania, ul. Kościelna 6, z 1701 r., lata 1882–1883, barokowe kamieniczki: dwa domy, pl.