Nagłe bodźce z otoczenia nasilają skurcze, które są bardzo bolesne. Po kilku dniach pojawiają się zaburzenia funkcjonowania układu autonomicznego pod postacią zmian ciśnienia tętniczego i tętna, podwyższenia temperatury ciała, zatrzymania moczu, mydriasis oraz zaburzeń rytmu serca (arytmie aż do nagłego zatrzymania krążenia); są one główną przyczyną śmierci. miejscowej – stanowi ona zapowiedź wystąpienia tężca uogólnionego lub na jej etapie dochodzi do samoistnego wyleczenia na skutek powstania częściowej odporności przeciwko toksynom. Objawy to skurcze mięśni w okolicy rany. Niekiedy wyróżniany jest również tężec mózgowy, czyli z zajęciem wyłącznie nerwów czaszkowych, najczęściej nerwu twarzowego. Jest najrzadszą postacią tężca. Występuje on zazwyczaj po uszkodzeniu skóry głowy (bardzo rzadko po urazach innych części ciała), a jego częstym objawem jest osłabienie mięśni twarzy spowodowane uszkodzeniem dolnego neuronu ruchowego. noworodkowej – do jej rozwoju dochodzi u noworodków, które nie otrzymały swoistych przeciwciał od matki nieuodpornionej na tężec. Jest to postać występująca najczęściej w krajach rozwijających się. Pierwszy objaw tężca noworodkowego to niechęć do ssania, która przechodzi w bolesne skurcze mięśni i ich uogólnioną sztywność.