Isisaurus wyróżnia się stożkowatym, sterczącym w osi przednio-tylnej kłykciem. Kość krzyżową tworzy sześć połączonych przez kościozrost kręgów, podobnie jak u saltazaura, opistocelikaudii czy nekenzaura. Na brzusznej powierzchni kręgów tego odcinka kręgosłupa znaleziono podłużne wgłębienia. W przypadku bliższych i środkowych kręgów ogonowych zwracają uwagę w dalszym ciągu wysokie wyrostki kolczyste oraz prezygapophyses krótsze niż u baurutytana, nowego rodzaju opisywanego przez specjalistów dokonujących tego porównania. Zauważają oni na nich także zaokrąglony tylny kłykieć kręgu, różny od czworokątnego u ustanowionego przez nich rodzaju, jak również kiepsko rozwinięte brzuszne wyrostki proksymalnych kręgów ogonowych isizaura dla szewronów, jednak powierzchnie stawowe dla połączenia z nimi były świetnie rozwinięte. Kręgi ostatniego odcinka kręgosłupa wytwarzały bowiem przednie i tylne fasetki dla szewronów. Przednie szewrony, większe w kierunku przednio-tylnym, zawierały kanał sięgający płycej niż do połowy kości, w którym mieściły się naczynia krwionośne, a który otoczony był zaokrąglonym łukiem kręgu. Zarówno jego głębokość, jak i brzuszna wypukła powierzchnia trzonów kontrastowały z odpowiadającymi im cechami baurutytana.