Wyrostki poprzeczne, położone w środku kręgu, biorąc pod uwagę kierunek przednio-tylny, rozpościerały się w kierunku bocznym, przypominając te wchodzące w skład pierwszego kręgu ogonowego paralitytana.
Isisaurus cechuje się też krótkimi żebrami szyjnymi, żebro takie nie sięga następnego. Podobne występują u mendozazaura.
Kość kulszowa jest typowa dla tytanozaurów, z małym wyrostkiem tylnym i szeroką płytką łączącą się proksymalnie z szypułą kości łonowej.
Dobrze zbudowana łopatka mierzy 108 cm długości przy szerokości od 29 do 60 cm. Prócz rozmiarów od znacznie smuklejszej łopatki dżinozaura odróżnia ją brak podłużnego grzebienia w grzbietowej części. Kości ramienne tych dwóch indyjskich rodzajów osiągają podobne rozmiary. U isizaura mierzy ona 148 cm, czyli o 14 cm więcej niż u sympatrycznego rodzaju, jednakże dystalny fragment dżinozaurzej kości nie zachował się i długość za życia mogła być wobec tego taka sama. Humerus isizaura odróżnić można po węższym końcu proksymalnym, a także grzebieniu naramienno-piersiowym przesuniętym bliżej tego końca, wyglądającym też nieco inaczej niż u Jainosaurus. Kość łokciowa jest smukła, o trójpromiennym przekroju.