został zaproszony do Kamakury przez regenta, którym był siogun Hōjō Tokiyori, ówczesny wojskowy (zobacz: bakufu) władca Japonii i gorący zwolennik zen.
Tokiyori najpierw wybudował mistrzowi Jōraku-ji, a później Kenchō-ji (1253 r.) – wielki klasztor, którego został pierwszym opatem. Był także aktywnym nauczycielem w Kennin-ji w Kioto, gdzie nauczał cesarza Go-Saga (po abdykacji).
Lanxi był niezwykle poważany przez Japończyków i nawet taki fanatyczny wróg innych buddyjskich tradycji jak Nichiren mówił W Kamakurze ludzie wszelkiego autoramentu czczą go jak prawdziwego Buddę.
Nigdy nie nauczył się dobrze mówić po japońsku, ale to nie przeszkadzało mu w nauczaniu.
Jego najbardziej znanymi uczniami zostali Gio i Chōkei. Chokei został później czwartym z kolei nauczycielem w Engaku-ji.
Lanxi zmarł 24 lipca 1278 r. w klasztorze Kenchō i otrzymał pośmiertnie honorowy tytuł Daikaku Zenji.
Jego dziełem jest krótka praca o zen zwana Zuochanlun (坐禅論; chin.