Pracowała jako lekarz w klinice KGB, jej mężem był radziecki fizyk Izaak Chałantikow.
Awanse Stopnie w armii carskiej chorąży - 1 czerwca 1916 podporucznik - 30 kwietnia 1917Свободный воин, № 148. Официальный отдел. — 27 июня 1917 г. — С. 1.
Funkcje w Armii Czerwonej kompołk (dowódca pułku) - 22 września 1918 kombryg (dowódca brygady) - październik 1918 naczdyw (naczelnik dywizji) - 6 marca 1919
Nagrody Honorowa Złota Broń - 5 lutego 1919 (dekretem Tymczasowego Robotniczo-Chłopskiego Rządu Ukrainy za zdobycie Kijowa) mały|Pomnik na miejscu śmierci Szczorsa (zdemontowany w okresie dekomunizacji na Ukrainie)
Upamiętnienie mały|Jewgienij Samojłow jako Mykoła Szczors w filmie biograficznym z 1939 roku W Związku Radzieckim (szczególnie w Ukraińskiej SRR) jego osoba była przedmiotem kultu. Wzniesiono wówczas liczne pomniki Szczorsa, w tym pomnik konny w centrum Kijowa, odsłonięty w 1954 r. i zdemontowany w 2023 r., jak również pomnik na miejscu jego śmierci i pomnik w Korosteniu. Utworzono muzeum. Powstała też powieść (Szlach na Kyjiw autorstwa S. Sklarenki) i opera Borysa Latoszyńskiego. W latach 1935–2016 rodzinne miasto Mykoły Szczorsa Snowśk nosił jego imię.
W roku 1939 wyprodukowano film biograficzny pt. Szczors (reż. Julija Sołncewa i Ołeksandr Dowżenko).