Uczenie „medialnej piśmienności” zmierza do świadomego i planowego kształtowania kompetencji odbiorczej analogicznie do nadawczej. Definicje podkreślają również praktyczny charakter kształtowania tych umiejętności, dokonujący się poprzez same środki przekazu lub krajowe lub społeczne systemy edukacji. Niemal wszystkie definicje, także większość polskich, traktują uczenie „medialnej piśmienności” przede wszystkim jako wychowywanie i kształtowanie postawy względem mediów, zwłaszcza: świadomej krytycznej i selektywnej.
Anglosascy twórcy definicji, obok kształtowania wyżej wymienionych postaw wskazują również na zdolność rozróżniania pomiędzy trzema typami przekazu: fikcją i faktem faktem i komentarzem komentarzem (opinią) i reklamą (perswazją, propagandą).
Historia edukacji medialnej Edukację medialną po raz pierwszy wprowadzono do systemu szkolnictwa w Wielkiej Brytanii. Tam też, począwszy od lat 30. XX w., podejmowano pierwsze inicjatywy wychowawcze zmierzające do ochrony odbiorców przed szkodliwym wpływem środków przekazu. Inne, przodujące w tej dziedzinie kraje to również anglojęzyczne: Australia, Południowa Afryka, Kanada oraz Stany Zjednoczone.