Kanclerze Rzeszy Otto von Bismarck – od 21 marca 1871 do 20 marca 1890 Leo von Caprivi – od 20 marca 1890 do 26 października 1894 Chlodwig zu Hohenlohe-Schillingsfürst – od 29 października 1894 do 17 października 1900 Bernhard von Bülow – od 17 października 1900 do 14 lipca 1909 Theobald von Bethmann Hollweg – od 14 lipca 1909 do 13 lipca 1917 Georg Michaelis – od 14 lipca do 1 listopada 1917 Georg von Hertling – od 1 listopada 1917 do 30 września 1918 Max von Baden – od 3 października do 9 listopada 1918 Friedrich Ebert – od 9 do 11 listopada 1918
Sytuacja polityczna Godność cesarską sprawował urzędowo (łac. ex officio) władca największego państwa, Królestwa Prus, a jego oficjalny tytuł brzmiał „Cesarz niemiecki”, co miało oznaczać, że jedynie przewodniczył Rzeszy, gdyż był „pierwszy wśród równych” (primus inter pares) wobec innych władców niemieckich. Tytuł „Cesarz Niemców” odrzucono, ponieważ sugerował, że cesarz panuje z woli narodu, a nie dzięki łasce Bożej (Dei gratia). Taką neutralną tytulaturę przyjęto także i po to, aby nie zadrażniać stosunków z Austro-Węgrami, które choć zostały pokonane przez Prusy, to jednak cesarz Franciszek Józef nadal cieszył się autorytetem i poparciem wśród niektórych władców niemieckich, zmuszonych do posłuszeństwa wobec Prus.