prerie północne z laskami osikowymi.
Rozróżnia się kilka odmian prerii, z których podstawowe to preria typowa, mieszana i niska. Dodatkowo ze względu na zróżnicowanie regionalne wyróżnia się prerię północną, północno-zachodnią, południową, nadbrzeżną i kalifornijską. thumb|250px|Stipa comata, a pod nią zwarta darń trawy bizonowej Bouteloua dactyloides Preria typowa, p. wysoka, p. właściwa (ang. tallgrass prairie) – na obszarach o opadach rocznych najczęściej rzędu 500–800 mm i glebach typu czarnoziemów, z roślinnością trawiastą o wysokości średniej (do ok. 1 m wysokości) i wysokiej (do ok. 2 m, na koniec sezonu i w miejscach najbardziej wilgotnych nawet 3 m). Wykształca się w miejscach o zwykle wysokim poziomie wód gruntowych. Rośliny rosną tu bardzo gęsto, tworząc zbitą darń i głęboko przenikając glebę korzeniami. W końcu XX wieku szacowano, że roślinność typowa dla prerii wysokiej zachowała się tylko na 1% pierwotnego areału tej formacji. W zależności od warunków wilgotnościowych wyróżnia się trzy podstawowe warianty tego typu prerii: Wyżynna preria właściwa – budowana przez trawy średniej wysokości (zwykle do 1 m) na terenach wyżej położonych. Dominują tu trawy: Andropogon scoparius, Stipa spartea, Sporobolus heterolepis, Bouteloua curtipendula, Agropyron smithii i strzęplica grzebieniowata Koeleria cristata.