Z różnym udziałem towarzyszą im inne trawy i liczne byliny dwuliścienne, m.in.: Sporobolus asper, Panicum wilcoxianum, Panicum leibergii, jeżówka blada Echinacea pallida, Liatris cylindracea, Linum sulcatum, Solidago missouriensis. Nizinna preria właściwa – budowana przez wysokie trawy osiągające do 2 m wysokości. Występuje na terenach niżej położonych i w dolinach rzek. W siedliskach suchszych dominują Andropogon gerardi i Sorgastrum nutans, a w bardziej wilgotnych proso rózgowe Panicum virgatum i Elymus canadensis. Poza tym rosną tu m.in. jeżówka purpurowa Echinacea purpurea, Asclepias meadii, Helianthus mollis, Andropogon scoparius i Bouteloua curtipendula. Preria ze Spartina pectinata – w zagłębieniach wilgotnych i nad ciekami, często w mozaice z szuwarami.
Preria niska (ang. shortgrass prairie) – występuje na obszarach o małych opadach (300–500 mm rocznie), na glebach kasztanowych, o niskim poziomie wód gruntowych (deszcze padają tylko wiosną i przenikają do 60 cm w głąb profilu glebowego). Dominują tu niskie trawy Bouteloua gracilis (tzw. trawa Grama) i Bouteloua dactyloides (tzw. trawa bizonowa), w miejscach intensywnie wypasanych także niewielkie opuncje Opuntia polyacantha.