Panowanie Polityka zagraniczna Po przejęciu władzy stan państwa nie był w najlepszej kondycji, zwłaszcza ze względu na agresywnych sąsiadów. Sytuacja wewnętrzna również była niekorzystna ze względu na spór frakcji cesarskiej i antydynastycznej. Justynian wziął sobie za cel odbudowanie dawnego Imperium Rzymskiego w aspekcie terytorialnym, religijnym, politycznym i finansowym. W tym celu zatrudnił szerokie grono zaufanych podwładnych: wodzów Artabana, Belizariusza, Germanosa, Mundusa, Narsesa i Sittasa oraz dyplomatów: Aleksandra, Hermogenesa, Piotra i Rufina. W zakresie polityki wewnętrznej polegał na Janie z Kapadocji, Piotrze Barsymesie i Trybonianie.
W celu odzyskania prowincji zachodnich, cesarz musiał uspokoić sytuację na wschodzie i północy, by nie dopuścić do walki na kilku frontach. Walki z Persami i plemionami arabskimi toczyły się na terenach Lazyki i Mezopotamii, gdy w 526 roku szach Kawad I zaatakował Bizancjum. Pokój udało się zawrzeć sześć lat później z synem Kawada, Chosrowem I za cenę ok. 3,5 tony złota. W 540 roku Persowie ponownie najechali Mezopotamię i Syrię, zdobywając Antiochię i Apameę, a rozejm udało się osiągnąć dopiero po pięciu latach.