Był również działaczem „Akademycznej Hromady”.

W 1900 rozpoczął aplikację adwokacką w znanej lwowskiej kancelarii adwokackiej prowadzonej przez Michała Greka. W okresie tym związał się z ruchem socjalistycznym i uczestniczył w III Zjeździe PPS w Krakowie w dniach 29 czerwca – 1 lipca 1901. W 1902 był współorganizatorem bojkotu Uniwersytetu Lwowskiego przez studentów ukraińskich. W tym czasie nawiązał kontakt z działającą na terenie Imperium Rosyjskiego Ukraińską Partią Rewolucyjną i utworzył jej biuro zagraniczne we Lwowie.

Publikował artykuły naukowe w redagowanym przez prof. Stanisława Dnistriańskiego czasopiśmie „Czasopys Prawnycza i Ekonomyczna”. W 1903 zdał rygoroza i uzyskał na Uniwersytecie Lwowskim tytuł doktora praw. Dzięki poparciu prof. S. Dnistriańskiego przebywał w roku akademickim 1905/06 na studiach w Uniwersytecie Berlińskim, a w 1907 na Uniwersytecie w Grazu. W 1908 studiował na uniwersytecie w Heidelbergu, gdzie zetknął się ze znanym teoretykiem prawa Jerzym Jelinkiem. Do Heidelbergu powrócił ponownie w roku 1911/1912, owocem czego była praca pt. „Das Majoritätsprinzip” (Wien-Leipzig 1916).