Na wieść o wybuchu walk o Lwów w czasie wojny polsko-ukraińskiej wyruszył 1 listopada 1918 wraz z oddziałem USS z Bukowiny do Lwowa. We Lwowie aresztowany przez Polaków i osadzony w obozie jenieckim „Dąbie” koło Krakowa. Wolność odzyskał w październiku 1919 po wymianie jeńców między Polską a Zachodnioukraińską Republiką Ludową. Przez krótki okres był adiutantem dowódcy Ukraińskiej Armii Halickiej gen. Myrona Tarnawskiego. Był w opozycji do Jewhena Petruszewycza. Jesienią 1919 r. wszedł do rządu Ukraińskiej Republiki Ludowej Isaaka Mazepy jako kierownik Ministerstwa Spraw Zagranicznych (pełniący obowiązki ministra). Odbywał kilkakrotnie misje do Warszawy. W 1919 r. powołany został na stanowisko profesora prawa państwowego na Ukraińskim Uniwersytecie Państwowym w Kamieńcu Podolskim, ale katedry nie objął.
W 1920 wyjechał do Wiednia. W 1921 został profesorem Ukraińskiego Wolnego Uniwersytetu przeniesionego do Pragi w Czechosłowacji. Jednocześnie wykładał prawo państwowe w Ukraińskiej Akademii Gospodarczej w Podebradach. W 1924 został członkiem rzeczywistym Towarzystwa Naukowego im. Tarasa Szewczenki. W 1927 został członkiem Ukraińskiego Instytutu Naukowego w Berlinie.