Wprowadziła ona Negrína w krąg prietistów; w drugiej połowie lat 20. poznał osobiście Prieto, Del Vayo, Araquistaina i Largo Caballero, temu ostatniemu służąc nawet pomocą medycznąJackson 2009, s. 15.. W roku 1929 Negrín zapisał się do Partii Socjalistycznej, w tym okresie mającej zresztą dość dobre stosunki z reżimem Primo de RiveryJackson 2009, s. 14–15..

Gdy w roku 1931 upadła monarchia i ustanowiono Republikę, na płaszczyźnie politycznej Negrín był osobą publicznie kompletnie nieznaną; również w PSOE nie pełnił żadnych istotnych funkcjiMoradiellos 2000, s. 249.. Jako człowiek o dorobku naukowym i zawodowym, oraz jako rodowity kanaryjczyk, był dobrym kandydatem socjalistów w pierwszych wyborach parlamentarnych z okręgu Las Palmas. Startując w ramach szerokiej socjalistyczno-liberalnej koalicji łatwo osiągnął mandatzob. oficjalną witrynę Kortezów, rok 1931., sukces który powtórzył w wyborach z roku 1933 (tym razem startując w Madrycie)zob. oficjalną witrynę Kortezów, rok 1933. oraz 1936 (znowu z Las Palmas)zob. oficjalną witrynę Kortezów, rok 1936.. Przez 5 lat działalności parlamentarnej Negrín pozostawał w drugim rzędzie socjalistycznych deputowanych.