w tym samym okresie zaangażował się w prace branżowych organizacji lekarskich oraz awansował w ich hierarchii, osiągając szczeble kierownicze lub kontrolne. Aktywność w tych strukturach dała mu praktyczne doświadczenie w dziedzinie finansów publicznych.
W połowie lat 20. Negrín uruchomił na prestiżowej ulicy Madrytu własne laboratorium diagnostyczne, świadczące usługi tak innym naukowcom i lekarzom jak pacjentom; inicjatywa ta okazała się sukcesem biznesowymJackson 2009, s. 10., ale również naukowym. Zdobyła rozgłos międzynarodowy i stała się „szkołą naukową” o praktycznym profilu, z którą związanych było kilka osobistości hiszpańskiej medycyny. Współzałożył też wydawnictwo; oryginalnie publikowało ono podręczniki i prace medyczne, ale z czasem zaczęło wydawać również literaturę piękną, w tym tłumaczenia, m.in. pierwsze hiszpańskie wydanie Na Zachodzie bez zmian Ericha Marii RemarqueJackson 2009, s. 11.. Pod koniec lat 20. Negrín był już człowiekiem nie tylko znanym w kręgach akademickich i medycznych, ale również zamożnym;