Podczas powstania warszawskiego od 1 do 8 sierpnia 1944 pełnił funkcję dowódcy Zgrupowania „Siekiera”. Po 8 sierpnia, gdy żołnierze zgrupowania weszli w skład Zgrupowania „Kryska” pod dowództwem kpt. Zygmunta Netzera, por. Rożałowski „Siekiera” został jego zastępcą. 11 sierpnia został ciężko ranny (postrzał płuc), i umieszczony w szpitalu Zakładu Ubezpieczeń Społecznych przy ul. Czerniakowskiej. 13 września po zajęciu budynku przez Niemców został wraz z częścią rannych i grupami ludności cywilnej przetransportowany do obozu przejściowego w Pruszkowie, skąd udało mu się wydostać do Podkowy Leśnej; pozostawał tu do zakończenia wojny.

W 1945 powrócił do Poznania, gdzie uzyskał zawód kierowcy i mechanika samochodowego w Okręgowym i Wojewódzkim Urzędzie Samochodowym. Był również dyrektorem „Motozbytu” i inspektorem Państwowego Zakładu Ubezpieczeń. W 1968 przeniósł się Kędzierzyna-Koźla, gdzie był kierownikiem warsztatów i transportu w Państwowym Ośrodku Maszynowym w Reńskiej Wsi. W 1973 przeszedł na emeryturę. Na emeryturze był inspektorem gospodarki samochodowej województwa opolskiego.

W 1982 został honorowym przewodniczącym Środowiska Żołnierzy Zgrupowania „Kryska” przy Zarządzie Stołecznym ZBoWiD.