W wojnie obronnej 1939 walczył jako dowódca 1 plutonu III szwadronu liniowego 15 pułku Ułanów Poznańskich w Wielkopolskiej BK. Jako dowódca rozpoznania został 7 września 1939 w starciu z niemiecką kompanią motorową koło wsi Psary pod Łowiczem ciężko ranny. Na jego rozkaz, na polu bitwy, odcięto mu siekierą powyżej kostki zdruzgotaną pociskiem stopę (podobno stąd wziął się jego późniejszy pseudonim konspiracyjny). Po amputacji prawej nogi przebywał w szpitalu polowym w Koninie, potem w szpitalu w Płocku, a następnie w Szpitalu Ujazdowskim w Warszawie, w trakcie obrony Warszawy. 18 października 1939 po przejściu chirurgicznej amputacji, został jako inwalida zwolniony ze szpitala i wyjechał do Poznania.

W grudniu 1939 został wysiedlony do Zakopanego, gdzie przebywał do listopada 1940, następnie przeniósł się do Warszawy. Związał się z Narodową Organizacją Wojskową, współpracując z mjr Janem Szczurkiem-Cergowskim, dowódcą okręgu warszawskiego NOW. W tym czasie jednocześnie pracował w firmie „Haberbusch i Schiele” jako konwojent. W marcu 1942 w ramach akcji scaleniowej przeszedł Armii Krajowej, gdzie pełnił funkcję instruktora kursów podchorążych i podoficerów. Dowodził też Rejonem 1 Pelcowizna Obwodu Praga. Od 1943 dowodził V Zgrupowaniem w 2 Rejonie Obwodu Śródmieście w Warszawie.