Red Wings nie mieli wystarczająco dużo miejsca w składzie, aby ochronić Lindsaya od draftu międzyligowego w 1965 roku. Ted bardzo chciał jednak zakończyć karierę w Detroit. Razem z Abelem postanowili "ukryć" Lindsaya na liście zawodników, którzy zakończyli karierę na sezon 1965/66 aby mógł powrócić sezon później. Toronto Maple Leafs zaprotestowali jednak w tej sprawie, co spowodowało, że Lindsay nie wrócił już na lodowiska. W 1977 Ted Lindsay został generalnym menadżerem Red Wings, którzy w tym okresie mieli duże problemy, żeby chociaż dostać się do playoff. Udało mu się jednak odwrócić los i został wybrany najlepszym działaczem ligi tego roku. W sezonie 1980/81 zasiadł też za ławką trenerską Skrzydeł. W 20 spotkaniach wygrał tylko trzykrotnie a przegrał 14 meczów.

W 1068 meczach sezonu zasadniczego Lindsay zdobył 379 bramek i 472 asysty, co daje mu 851 punktów. Zagrał w 133 meczach playoff, gdzie zanotował na koncie 47 bramek i 96 punktów. Ośmiokrotnie był wybierany do Pierwszej Drużyny Gwiazd NHL a raz do Drugiej Drużyny Gwiazd. W 1966 roku został przyjęty do Galerii Sław Hokeja. 10 listopada 1991 roku Detroit Red Wings uhonorowali jego zasługi dla zespołu, zastrzegając jego numer 7. W 1998 roku uplasował się na 21.