W 1594 r. Bauhin opublikował swoją korespondencję z K. Gesnerem, który bardzo wysoko cenił wiedzę i dokonania przyrodnika z Montbéliard. Wraz ze swym bratem Gaspardem wydał również oryginalną „De plantis a divis santisque nomen habentibus” – książkę o roślinach, noszących imiona świętych.
W 1601 r., wraz z dwoma innymi autorami, opublikował „Historię cudownych zdarzeń, jakie uzdrawiające źródło, znajdujące się w wiosce Lougres, uczyniło dla wyleczenia wielu chorób w 1601 roku” (L’Histoire des merveilleux effets qu’une salubre fontaine (...)) – wyniki badań wody z Lougres, której lecznicze właściwości były stwierdzone w wielu przypadkach.
Już po śmierci Bauhina, w 1619 r. ukazała się drukiem jego „Historiae plantarum generalis novae et absolutae Prodomus”. Natomiast najważniejsze dzieło jego życia, „Historia plantarum universalis” (3 tomy in-folio), wydane zostało dopiero w Yverdon-les-Bains w latach 1650-1651. Zawierało ono opisy ponad 5000 gatunków roślin oraz ponad 3500 ilustracji, w większości zaczerpniętych z dzieł L. Fuchsa. Jeszcze w XIX w. stanowiło ono autorytatywne źródło informacji o świecie roślin.
Przypisy
Bibliografia H.P. Fuchs-Eckert: Die Familie Bauhin in Basel, [w:] "Bauhinia" nr 6/1, 1977, s. 13-48
Kategoria:Szwajcarscy botanicy Kategoria:Urodzeni w 1541 Kategoria:Zmarli w 1612 Kategoria:Ludzie urodzeni w Bazylei