Zwierzęta te nie wzbudzały większego zainteresowania naukowców aż do lat 70. i 80. XX wieku, kiedy Peter Galton przebadał wiele hipsylofodontów. W 1973 roku on oraz James A. Jensen opisali częściowy szkielet (BYU ESM 163) jako Nanosaurus (?) rex. Szkielet ten nie obejmował czaszki, ogona oraz dłoni, które zostały zniszczone przez innych zbieraczy przed opublikowaniem jego formalnego opisu. W 1977 Galton wykazał znaczące różnice pomiędzy Nanosaurus agilis a N. rex oraz nowo opisanym szkieletem i ukuł nazwę Othnielia rex dla N. rex. W publikacji tej, mimo iż dotyczyła ona głównie rodzaju Dryosaurus, Galton sugeruje przynależność Laosaurus consors oraz L. gracilis do innego rodzaju i uznaje L. celer za nomen nudum. Opis Drinker nisti z 1990 roku jeszcze skomplikował sprawę.
W 2007 Galton przebadał dinozaury ptasiomiedniczne z formacji Morrison i stwierdził, że kość udowa, na podstawie której opisany został „N.” rex (= Othnielia), jest niediagnostyczna i przepisał BYU ESM 163 do Laosaurus consors, opartego na bardziej diagnostycznym materiale. Jako że jednak rodzaj Laosaurus także jest oparty na niediagnostycznych szczątkach Galton przeniósł gatunek Laosaurus consors do odrębnego rodzaju Othnielosaurus.