Jego twórczość poetycka, zebrana przede wszystkim w Ocios de mi juventud, stanowi doskonały przykład klasycyzmu. Dominuje w niej lekka, często nawet frywolna tematyka. Pisał poezję satyryczną na wzór Horacego, a także hiszpańskich poetów XVII wieku (Góngora, Quevedo). Tworzył także anakreontyki, zawierające pochwały przyjaźni, miłości i wina. W poezji bukolicznej przedstawiał wyidealizowaną, sentymentalną wizję przyrody; podmiot liryczny jawi się w niej jako zakochany "pastuszek", spędzający beztrosko czas na tańcach i grze na fujarce w towarzystwie ukochanej, określanej jako "nimfa". Oboje ukrywają się pod konwencjonalnymi imionami "Filis" (María Ignacia) i "Dalmiro" (poetycki pseudonim używany przez Cadalsa). Najlepsze miłosne wiersze poeta stworzył po przedwczesnej śmierci Maríi Ignacii Ibañez (wśród nich wyróżnia się szczególnie A la muerte de Filis - Na śmierć Filis); pomimo ograniczeń klasycznej formy wyrażają one szczere i głębokie uczucia.