W polszczyźnie istnieją też wariantywne artykulacje związane z cechami dźwięczności: chodź no [choćno lub chodźno], pies Adama (ṕesadama, ṕezadama). Wymowa udźwięczniająca jest właściwa dla języka mówionego z południa i zachodu Polski, a wymowa ubezdźwięczniająca – dla polszczyzny północnej.
W normie wzorcowej mieści się też wymawianie bądź niewymawianie dźwięcznego h, a także przedniojęzykowego ł, dźwięków charakterystycznych dla Kresów Wschodnich i niemających statusu cechy ogólnopolskiej.
Regionalizmy leksykalne Są to różnice w słownictwie. Do regionalizmów leksykalnych należą przede wszystkim rzeczowniki. Są silne reprezentowane w takich działach tematycznych jak nazwy roślin, nazwy artykułów spożywczych i nazewnictwo związane z gospodarstwem domowym; są wśród nich również określenia części ciała. Często odnoszą się do podstawowych aspektów codziennego życia.
Przykłady: krakowskie na polu – na dworze, bil – słonina, grysik – kasza manna; poznańskie pyry – ziemniaki, chabas – mięso; białostockie przynuka – zachęcanie do posiłku, kozytać – łaskotać; warszawskie schaboszczak; śląskie gruba – kopalnia.