Świat jest w tej części na drugim planie i nie bierze udziału w akcji, komentując jedynie grę Aktorów.
Sąd Po śmierci świat odbiera Aktorom rekwizyty (by przekazać je kolejnym), przy czym Piękno nie ma już niczego do oddania (bo już piękne nie jest), zaś Roztropność nie oddaje niczego, bowiem Świat nie może odebrać dobrych uczynków. Pojawia się też Dziecko, zmarłe przed narodzeniem. Wreszcie następuje uczta. Autor zaprasza Aktorów do stołu pełnego chleba, który adoruje Niebo a szanuje chcąc nie chcąc także Piekło. Najpierw zaproszeni zostają Roztropność i Biedak. Król, Wieśniak i Piękno zostają odesłani do czyśćca, przy czym król jako pierwszy z nich dostępuje zbawienia ze względu na wsparcie jakie udzielił Roztropności/Religii. Bogacz trafia do piekła zaś Dziecko nie zaznaje ani kary ani nagrody (patrz otchłań). Sztuka kończy się wspólnym odśpiewaniem hymnu na cześć chleba: Tantum ergo.