Analiza Wielki teatr świata jest najwybitniejszym utworem opartym na stoickim porównaniu. Calderón opiera na nim całą biblijną historię ludzkości od Stworzenia świata, przez Upadek aż po Odkupienie. Autor mocno akcentuje trydencką tezę o tym, że do zbawienia oprócz wiary konieczne są dobre uczynki. Bóg będący autorem spektaklu, obdarzywszy aktorów wolną wolą nie interweniuje bezpośrednio w ich grę, co jakiś czas tylko, za pośrednictwem Łaski przypomina im o ich celu. Reżyser przedstawienia Świat stoi na uboczu i komentuje poczynania aktorów. Jest on interpretowany w myśl hiszpańskiej teologii ludowej jako jeden z członków zgubnego dla człowieka triaː Szatan, Świat, Ciało. Aktorzy odgrywający rozmaite role społeczne, niektórzy nie bez sprzeciwów. Calderón akcentuje społeczne obowiązki jednostki, nie wystarczy zabiegać o własną przyjemność, ani nawet o jednostkowe zbawienie. Niesprostanie tym obowiązkom, egoistyczna interpretacja powierzonej mu przez Boga roli, staje się przyczyną potępienia Bogacza, choć Calderón nie atakuje bogactw jako takich. Oprócz zmarłego przed narodzeniem Dziecka, które zgodnie z ówczesną teologią, trafia do limba, pozostali bohaterowie dramatu dostępują zbawienia. Zakończenie sztuki potwierdza tezę o franciszkańskich korzeniach światopoglądu poety.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Twórczość Pedra Calderóna de la Barki Kategoria:Utwory literackie z 1655 Kategoria:Autos sacramentales