ks. Josef Zvěřina (ur. 3 maja 1913 w Střítežu, zm. 18 sierpnia 1990 w Nettuno) – katolicki kapłan, teolog i filozof, sygnatariusz Karty 77.
Życiorys Studiował teologię w Papieskim Ateneum Laterańskim w Rzymie. Tam też został wyświęcony na kapłana 11 lipca 1937 r. Od 1938 do 1942 pracował w parafiach w Pilźnie i Pradze. W 1942 aresztowany przez Gestapo, był przez 13 miesięcy internowany. Po zakończeniu II wojny światowej został proboszczem parafii Św. Mikołaja w Pradze. W latach 1946–1947 studiował w Pradze historię i archeologię. W 1948 rozpoczął pracę na fakultecie teologicznym Uniwersytetu Karola w Pradze, zajmując się archeologią i sztuka chrześcijańską. 18 czerwca 1950 obronił na Uniwersytecie pracę doktorską z teologii. Po zamknięciu fakultetu odbywał trzynastomiesięczną służbę wojskową. 24 stycznia 1952 został aresztowany, a następnie skazany na karę 22 lat pozbawienia wolności za „szpiegostwo” i „zdradę stanu”. Został uwolniony w grudniu 1965. Przez kolejne trzy lata pracował fizycznie. W okresie Praskiej Wiosny wydawał razem z Oto Mádrem teologiczne pismo „Via”. Zaangażowany był w nieformalna inicjatywę Dzieło odnowy soborowej (Dílo koncilové obnovy DKO), której celem była recepcja Soboru Watykańskiego II w Kościele czeskim.