Exoatmospheric Kill Vehicle (EKV) W październiku 1990 organizacja kierująca całością prac nad obroną antybalistyczną – Missile Defense Agency (MDA) (Agencja Obrony Antyrakietowej) zawarła 3 kontrakty na projekty pojazdów niszczących przeznaczonych do zwalczania pocisków balistycznych w środkowej fazie lotu (ang. Mid-course Defense), zmierzające do opracowania Exoatmospheric Kill Vehicle (EKV). Były to projekty firm: Martin Marietta (aktualnie Lockheed Martin) Hughes Missiles (aktualnie Raytheon) Rockwell (aktualnie Boeing) Prace zasadniczo opierały się na wcześniejszych projektach HOE (Homing Overlay Experiment) and ERIS (Exoatmospheric Reentry Interceptor Subsystem) wywodzących się jeszcze z czasów prac nad Inicjatywą Obrony Strategicznej (SDI). W 1995 roku z rywalizacji odpadł jednak projekt Martin Marietta. 24 czerwca 1997 r. zaś oraz 16 stycznia 1998 r, przeprowadzono testy IFT (Integrated Flight Test)-1 oraz IFT-2, w których udział wzięły EKV – odpowiednio – Boeinga i Raytheona. W wyniku konkursu głównym wykonawcą kill vehicle dla pocisku GBI został wybrany Raytheon.