Oblężenie Waterford – oblężenie, które miało miejsce w latach 1649–1650.
Miasteczko Waterford położone na południowym wschodzie Irlandii dwukrotnie w latach 1649–1650 stało się celem oblężenia wojsk Olivera Cromwella w trakcie jego kampanii irlandzkiej (1649–1653).
Pierwsze oblężenie zostało przerwane z powodu zapadającej zimy. W mieście znajdowały się wówczas irlandzkie oddziały konfederackie oraz sprzymierzeni z nimi angielscy rojaliści pod wodzą generała Thomasa Prestona. Po przeciwnej stronie stały wojska parlamentu, na czele których stali Oliver Cromwell, Michael Jones oraz Henry Ireton.
Wstęp Podobnie jak większość miast Irlandii, także Waterford od roku 1641 wsparło rebelię irlandzką. W tym samym roku do miasta przybyli protestanci z Ulsteru, co doprowadziło do nieporozumień z katolikami. Po stronie uciekinierów stanął burmistrz miasta. W roku 1642 rada miejska zadecydowała o pozostaniu rebeliantów w mieście. W tej sytuacji protestanci zostali wygnani z miasta, część z nich odpłynęła do Anglii, a cały ich dobytek w mieście rozgrabiono. W roku 1646 odbył się w Waterford synod rzymskokatolickich biskupów, którzy ekskomunikowali wszystkich katolików popierających sojusz pomiędzy konfederatami a angielskimi rojalistami, który nie umożliwiał praktykowania wiary katolickiej.