Ireton tymczasem zarządził wykopanie dołów pod urządzenia oblężnicze w pobliżu murów miejskich. Blokada od strony morza skutecznie uniemożliwiała pomoc Irlandczykom z tego kierunku. Pod koniec czerwca angielska artyleria zajęła pozycję w bliskiej odległości do miasta co zmusiło Prestona do rozmów na temat kapitulacji. Zaraza uszczupliła jego siły do zaledwie 700 ludzi, posiadał też zaledwie 500 funtów prochu. Poza tym choroba nie oszczędziła i samego Prestona, który dnia 10 sierpnia 1650 r. zdecydował się na kapitulację miasta. Obrońcy mogli opuścić miasto kierując się w kierunku Galway i Athlone, cała broń, amunicja i okręty pozostały jednak w mieście. Garnizon Duncannon skapitulował 2 dni później.
Trudno jest określić straty mieszkańców Waterford, przypuszcza się liczbę kilku tysięcy ludzi (najczęściej 2 000). Po zdobyciu miasta Ireton zagwarantował cywilom ochronę życia i mienia. Waterford było ostatnim irlandzkim punktem oporu podczas rebelii irlandzkiej na wschodzie kraju. Po upadku miasta wojska katolickie kontrolowały już tylko zaledwie niewielki obszar położony na zachód od rzeki Shannon.
Zobacz też oblężenie Clonmel oblężenie Wexford bitwa pod Rathmines
Bibliografia James Scott Wheller, Cromwell in Ireland. Ian Gentles, The New Model Army.
Kategoria:Bitwy w 1649 Kategoria:Bitwy w 1650 Kategoria:Bitwy w historii Irlandii Kategoria:Oblężenia w historii Irlandii Oblężenie