Bardzo dawnym bogiem był z pewnością Cernunnos („Rogaty”, którego wizerunek prawdopodobnie znajduje się na srebrnym naczyniu znalezionym w duńskim Gundestrup, datowanym na II-I w. p.n.e. Lukan w I wieku n.e. wymienia ważnych bogów o imionach: Taranis, Teutates i Esus, o których archeologiczne świadectwa celtyckie dają nie dość dowodów na to, jak ważnymi były bóstwami.
Niektóre z nich mogły być jedynie odmianami (postaciami) innych, np. gallo-romańska bogini koni Epona mogła przeistoczyć się w walijską boginię Rhiannon czy w najbardziej czczoną w irlandzkim Ulsterze Machę.
Kulty celtyckie Wcześni Celtowie nie budowali świątyń ku czci swoich bóstw; uważali natomiast pewne gaje (nemeton) za święte i godne tego, aby być miejscami kultu. Niektóre drzewa same były uważane za święte. Ważność drzew w religii celtyckiej uwidacznia fakt, że sama nazwa plemienia Eburonów odwołuje się do drzewa cisowego, a w irlandzkich mitach pojawiają się nazwy takie, jak Mac Cuilinn (syn ostrokrzewu) czy Mac Ibar (syn cisu).
Celtowie zaczęli budować świątynie dopiero w okresie wpływów rzymskich, gdy to Galowie i Brytowie poddani zostali latynizacji a zwyczaj ten przeszedł później na plemiona germańskie, które zgermanizowały pozostałych Celtów.