Pomnik Wilhelma de Courbière’a w Grudziądzu – dzieło Karla Friedricha Schinkla z 1815, niezachowany.

Pierwszy Pomnik (1815) Gen. Wilhelm de Courbière, dowódca pomyślnej obrony pruskiej Twierdzy Grudziądz przed wojskami napoleońskimi w 1807 otrzymał w nagrodę stopień feldmarszałka i godność gubernatora prowincji Prusy Zachodnie. Po śmierci 23 lipca 1811 spoczął wraz z żoną w skromnej mogile na wschodnim szańcu cytadeli, zaś po stabilizacji sytuacji politycznej w 1815 król Fryderyk Wilhelm III polecił ustawić na placu ćwiczeń pomnik ku jego czci. Monument zaprojektował najwybitniejszy architekt niemiecki tego czasu Karl Friedrich Schinkel już w 1811 lub 1812 r. Klasycystyczna forma przestrzenna została odlana z żeliwa w Berlinie. Forma naśladowała starożytny tropaion (trofeum) – pomnik zwycięstwa. Na kamiennym cokole na podstawie z moździerzy artyleryjskich i nad orłami podtrzymującymi pamiątkową inskrypcję, umieszczono płonące granaty. Nad nimi ustawiono zwinięte sztandary, tworzące ażurowy kształt obelisku. Strukturę wieńczył wieniec laurowy i pruski orzeł. Z czasem w pobliżu zorganizowano muzeum feldmarszałka, a w 1893 r. cytadelę nazwano jego imieniem. Pomnik, doskonale wpisany w otoczenie, stał się popularnym znakiem pruskiego Grudziądza. Według jednej z wersji tego projektu w 1816 r.