Pierwszym znanym z imienia królem cygańskim w Rzeczypospolitej Obojga Narodów był Bela Rareș, który żył w drugiej połowie XVI wieku na Podolu (zm. 1602). W rzeczywistości sprawował on władzę nad jedynie kilkoma taborami, liczącymi nie więcej niż około dwieście osób. Najbardziej znani polscy królowie cygański okresu przedrozbiorowego to: Petro Milsztuć, Stanislau Woroncew, Todor Raresz oraz Bronisław Prepiurko. Poza imionami i nazwiskami nie zachowało się jednak na ich temat więcej informacji.
Po roku 1918 królami nazywano samozwańczych przywódców pochodzących ze społeczności romskiej, współpracujących z władzami centralnymi lub terenowymi. Ich władza, często szeroko nieuznawana, wywoływała sprzeciw tym większy, iż przywódcy ci starali się narzucać swoje zwierzchnictwo siłą oraz obejmować nim wszystkie grupy Romów zamieszkałych w Polsce. Często zdarzało się, iż na danym terytorium i w danej grupie istniało kilku królów rywalizujących ze sobą, zaś konflikty te bywały elementem szerszego tła politycznego. W okresie tym większość z nich stanowili przedstawiciele grupy Kełderaszów, która przybywszy do Polski w II połowie XIX wieku usiłowała zdominować inne lokalne społeczności romskie.