Można było ich bezkarnie zabijać albo sprzedawać w niewolę.

Na początku XX wieku w Rumunii liczba Romów była szacowana na ponad milion (liczbę królów cygańskich w tym państwie szacowano na 1200-1300, najwięcej w historii). Najważniejszym przywódcą romskim w przedwojennej Rumunii był Igor Tupescuiu (1887–1944), którego zwierzchnictwo uznawało jak się ocenia, nawet ok. 80% romskiej populacji kraju.

Historia królów cygańskich w Polsce mały|Koronacja króla Cyganów Janusza Kwieka w Warszawie, 1937 r. Instytucja króla cygańskiego znana była w Polsce od XVII wieku do czasu rozbiorów, następnie w okresie międzywojennym do wczesnych lat powojennych. W czasach I Rzeczypospolitej królami często mianowano osoby spoza społeczności romskiej, których działalność, koncentrująca się jedynie na poborze danin, stawała się powodem licznych nadużyć i nie była przez Romów legitymizowana. Mianowania takiego udzielał król Polski. Często Romowie zamieszkali w majątkach magnackich mieli własnych królów reprezentujących ich wobec właściciela ziemi. W tym przypadku byli nimi jednak głównie uznani przedstawiciele społeczności (było tak np. w dobrach Sapiehów czy Radziwiłłów).