Długość poroża dorosłego zwierzęcia zawiera się zwykle w przedziale od 60 do 80 cm, u najdorodniejszych samców zaś aż do 104 cm. Wzrost zaczyna ono w wieku 7 miesięcy, jednak pierwsze poroże przybiera kształt prostych kolców. Zrzucane jest w tym samym czasie co u innych osobników, okres ten zależy od podgatunku. Podgatunek nominatywny zrzuca poroże w kwietniu, barasinga hinduska czyni to w maju i czerwcu, natomiast barasinga assamska w październiku. Szyję samca zdobi słabo wykształcona grzywa. Ciało wieńczy krótki ogon.
Systematyka thumb|left|Barasinga hinduska, jeden z trzech podgatunków barasingi bagiennej Barasinga bagienna opisana została przez Georges′a Cuviera w 1823. Autor zaliczył ją do rodzaju Cervus, czyli jeleń, nadając zwierzęciu nazwę binominalną Cervus duvaucelii. Epitet gatunkowy upamiętnia francuskiego przyrodnika A. Duvaucela w uznaniu jego badań Indii; niekiedy zapisywany jest nieprawidłowo z jednym i na końcu. Jako miejsce typowe podano północne Indie.
W polskiej literaturze zoologicznej gatunek Rucervus duvaucelii był oznaczany nazwą „barasinga”.