Stanisław Błaszczak, ps. „Róg” (ur. 24 marca 1901 w Warszawie, zm. 26 kwietnia 1983 w Chicago) – podpułkownik kawalerii Wojska Polskiego, żołnierz Armii Krajowej, dowódca Rejonu 1 Obwodu I Śródmieście w Okręgu Warszawskim AK. W powstaniu warszawskim dowódca Zgrupowania „Róg” broniącego Starego Miasta, a następnie dowódca 36 pułku piechoty Legii Akademickiej AK. Kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Urodził się 24 marca 1901 w Warszawie, w rodzinie WładysławaWojskowe Biuro Historyczne - Stanisław Błaszczak Kolekcja Akt Personalnych i Odznaczeniowych [dostęp 2022-02-07].. Uczeń Szkoły Realnej Kazimierza Nawrockiego do 1918 kończąc 5 klas. Od 1913 był uczestnikiem tajnego skautingu. W 1918 uczestniczył w rozbrajaniu Niemców. Od maja 1919 służył ochotniczo w 12 pułku Odsieczy Lwowa. W kwietniu 1922 ukończył Wielkopolską Szkołę Podchorążych Piechoty w Bydgoszczy i został przydzielony do szwadronu karabinów maszynowych 7 pułku ułanów. Od grudnia 1922 do października 1923 uczestniczył w kursie Centralnej Szkoły Kawalerii w Grudziądzu. Po jego ukończeniu służył w 9 pułku strzelców konnych jako dowódca plutonu o p.o. dowódcy szwadronu (z przerwą w 1924 gdy kończył kurs w Centralnej Szkole Gimnastyki i Sportów w Poznaniu). W 1927 powołano go na oficera prowiantowego pułku, zaś w lutym 1928 na dowódcę szkoły podoficerskiej.