Źródła religijne Mimesis nie występuje ani u Homera, ani u Hezjoda. Uważa się, że pojawiło się w epoce późniejszej i związane było z misteriami dionizyjskimi. Odnoszono je (jak poświadczają Platon i Strabon) do tańca, śpiewów i wykonywania muzyki przez kapłana dionizyjskiego. Nie była to imitacja rzeczywistości zewnętrznej, lecz ekspresja rzeczywistości wewnętrznej. Również hymny delijskie i Pindar odnosiły mimesis do tańca.
Filozofia starożytna W V w. p.n.e. pojęcia mimesis zaczęto używać na gruncie filozofii. Poszczególni filozofowie różnili się co do tego, co jest imitowane i na czym polega oddawanie podobieństwa. Zwykle uznawano, że imituje się naturę (czyli rzeczywistość zewnętrzną), choć rozumiano ją w różny sposób. Obok znaczenia rytualistycznego (mimesis jako ekspresja) filozofia starożytna wykształciła 3 kolejne znaczenia terminu – autorstwa Demokryta (naśladowanie procesów naturalnych), Platona (kopiowanie natury) i Arystotelesa (tworzenie w oparciu o elementy natury).
Demokryt odnosił mimesis do rzemiosł, które odtwarzały sposób działania zwierząt (np. tkactwo odtwarzało pracę pająka, a murarstwo pracę jaskółki).