Mimesis oznaczała więc naśladownictwo w formie działania.
Platon początkowo używał tego terminu w sposób luźny, dopiero wraz z rozwojem jego teorii idei znaczenie mimesis uległo zawężeniu (Państwo, ks. X). Oznaczał on relację pomiędzy ideami, traktowanymi jako modele czy paradygmaty, a rzeczami, traktowanymi jako odtwarzające je kopie. To odtwarzanie miało charakter pasywnego kopiowania (odzwierciedlało to współczesne Platonowi koncepcje artystyczne oparte na kopiowaniu natury). Przyjmowanie mimesis jako zasady sztuki oznaczało kopiowanie kopii, a więc odchodzeniem od prawdziwej rzeczywistości. Dzieła sztuki były trzecim stopniem oddalenia od prawdy, stąd Platon oceniał je (wraz z całymi dziedzinami sztuki) negatywnie.
Najbardziej wpływowa okazała się koncepcja ArystotelesaArystoteles, Poetyka, 1448a 1; 1451b 27; 1460b 13., która odnoszona była do wszystkich rodzajów sztuki (malarstwo, rzeźba, teatr, muzyka, literatura). Wszystkie te rodzaje sztuk miały odtwarzać rzeczywistość, ale nie poprzez jej bierne kopiowanie, ale poprzez uzewnętrznienie istoty zjawisk, tego co jest w nich ogólne, typowe i istotne.