Johanna Joachima Winckelmanna) oraz artystów klasycystycznych (Anton Raphael Mengs, Antonio Canova, Bertel Thorvaldsen).

Współczesność W XIX wieku imitacja szybko straciła swój status naczelnej zasady sztuki. Stało się to przede wszystkim poprzez odejście od akademizmu, opierającym się na nowożytnym znaczeniu mimesis (kopiowanie starożytnych). Imitacja zaczęła nabierać pejoratywnych znaczeń, jako coś nieautentycznego czy fałszywego. Sztuki skupiające się na odzwierciedleniu rzeczywistości nie odwoływały się do terminów mimesis czy imitatio, ale zaczęły używać nazw realizm i naturalizm (Jules Champfleury, Émile Zola, Gustave Courbet). Naturalizm w sztuce był kontynuacją starszych niż akademizm teorii mimetycznych, ale wypracował własną koncepcję odtwarzania. Sztuka nie miała kopiować rzeczywistości, lecz na podobieństwo nauki, badać ją.