Wraz z końcem renesansu, dominacja mimesis jako zasady sztuki zaczęła ustępować, choć jeszcze długo pozostawała ona istotna. Niektórzy autorzy wskazywali, że imitacja jest zbyt trudna dla sztuki, odzwierciedlenie nie jest bowiem nigdy w stanie dorównać rzeczywistości. Większość autorów zaczęła odchodzić od mimesis z innych powodów. Wskazywano, że skłania ona do pasywności i jest działalnością mniejszej wagi. Stopniowo, zaczęto wyżej cenić inne zasady: inwencję (inventio). Wskazywano, że sztuka może tworzyć doskonalsze, piękniejsze, czy mądrzejsze od natury, przedstawiać to, co w naturze nie istnieje, przekraczać ją (Marsilio Ficino, Michał Anioł, Giorgio Vasari).
W XV w. ukształtował się też nurt, w którym mimesis odnoszone było do imitowania dzieł starożytnych. Nurt ten osiągnął apogeum w wieku XVII w akademizmie. Było to zupełnie inne znaczenie terminu: sztuka (sztuki piękne, poezja, teatr) powinny imitować to, w jaki sposób starożytni mistrzowie imitowali rzeczywistość. Starożytność była więc ideałem, który podlegał wiernemu odzwierciedleniu, np. dla rzeźbiarzy wzorem był Apollo Belwederski, a dla pisarzy twórczość Cycerona. Ten rodzaj mimesis rozkwitł w XVIII w. wraz z rozwojem wiedzy o starożytności: odkryciami Herkulanum (1738) i Pompejów oraz pracami starożytników (np.