Kilka samolotów zostało skasowanych w latach 30., a pozostałe 9 sprzedano wytwórni Junkers w 1936 w zamian za samolot pasażerski Ju 52/3mge (po remoncie miały być używane w Kanadzie, ale nigdy tam się nie znalazły).
W toku eksploatacji, w polskich Junkersach wymieniono silniki z BMW IIIa (185 KM) lub BMW IV (250 KM) na Junkers L-2 (265 KM) i Junkers L-5 (310 KM).
Opis konstrukcji Jednosilnikowy samolot komunikacyjny, wolnonośny dolnopłat o grubym profilu płata konstrukcji metalowej, o pokryciu grubożłobkowaną blachą falistą z duraluminium w systemie opatentowanym przez Hugo Junkersa. Usterzenie klasyczne. Silnik z przodu kadłuba, za nim kabina dwóch pilotów jedynie częściowo zakryta – wyposażona w przeszklone wiatrochrony. Za kabiną pilotów zamknięta, przeszklona ogrzewana kabina dla 4 pasażerów. Podwozie samolotu klasyczne, stałe, koła z amortyzatorami, z tyłu płoza ogonowa.
Stosowano silniki rzędowe różnych typów: m.in. BMW IIIa (moc startowa 185 KM /136 kW), BMW IV (250 KM /184 kW), Junkers L-2 (265 KM /194 kW), Junkers L-5 (310 KM /228 kW). Śmigło dwułopatowe.
Przypisy
Bibliografia
Linki zewnętrzne
F 13 Kategoria:Niemieckie samoloty transportowe II wojny światowej Kategoria:Samoloty pasażerskie z napędem śmigłowym Kategoria:Samoloty transportowe z napędem śmigłowym