Obawiano się również skutków prześladowania rodzin walczących żołnierzy, które również mogłoby mieć zgubny skutek dla działań wojennych Rzeszy Niemieckiej. Przeciwnikiem eksterminacji półkrwi Żydów (przynajmniej w czasie prowadzenia działań wojennych) był między innymi . Wobec silnego oporu ze strony innych notabli niemieckich, nie mogąc prowadzić swojej wizji polityki rasowej, 19 grudnia 1941 roku Lösener złożył dymisję, która jednak nie została przyjęta. Przestał on jednak mieć wpływ na kształtowanie polityki rasowej hitlerowskiej Rzeszy Niemieckiej.
Sytuacja mischlingów niemieckich kształtowała się zgodnie ze zmianami na niemieckim froncie wojennym. Po szybkim zwycięstwie nad Francją, kiedy wódz A. Hitler jeszcze bardziej wzmocnił swoją pozycję, zaś Wehrmacht wydawał się niezwyciężoną machiną wojenną pewnie dążącą do ostatecznego zwycięstwa, sytuacja Żydów w Rzeszy po raz kolejny uległa znacznemu pogorszeniu. W armii wprowadzono kolejne obostrzenia, które nie były całkowicie realizowane w związku z rozpoczęciem 6 kwietnia 1941 roku kampanii na Bałkanach. Największą jednostką niemiecką, w której w najmniejszym stopniu przestrzegano masowo wprowadzanych ustaw rasowych, były oddziały Afrika Korps dowodzone przez Erwina Rommla, wysłane przez Rzeszę do północnej Afryki w celu pomocy włoskim sojusznikom w ich walkach z Brytyjczykami.