Część żołnierzy krwi żydowskiej skutecznie ochroniła się przed ujawnieniem.

Mischlingowie godzili się na służbę w wojsku – nawet na gorszych warunkach od pozostałych żołnierzy, bez możliwości oficjalnego awansu i otrzymania wojennych odznaczeń bojowych, gdyż tylko w taki sposób mogli pomóc swoim rodzinom. Niejednokrotnie fakt służby wojskowej syna (lub jego bohaterska śmierć na polu bitwy) pozwalała ochronić przed deportacją jego rodziców lub w znaczny sposób pomóc im w poprawie ich sytuacji życiowej w warunkach prześladowania każdego, kto miał jakikolwiek procent żydowskiego pochodzenia.

Żydzi półkrwi byli przez niektórych uznawani nawet za „groźniejszych” od czystej krwi Żydów, gdyż w przeciwieństwie do nich posiadali w sobie pierwiastek aryjski – uznawany przez nazistów za doskonały – który (według tychże właśnie) mógł danemu mischlingowi I stopnia (jak określały go ówczesne przepisy prawne dotyczące rasy) dodawać cech charakterystycznych wyłącznie dla rasy aryjskiej, co czyniło go jeszcze bardziej niebezpiecznym i przebiegłym. Dla niektórych dowódców (którzy głównie bali się destabilizacji w ich oddziałach spowodowanych zaostrzeniem przepisów rasowych w Wehrmachcie) ten „pierwiastek aryjski” (szczególnie w przypadku mischlingów II stopnia) stanowił punkt wyjścia do ograniczenia wpływów rasowej polityki w wojsku.