jego Kleine Kammermusik powstało zaledwie w pięć dni, finał Sonaty na skrzypce solo op. 31 nr 1 w pociągu z Bremy do Frankfurtu, Trauermusik dzień po śmierci króla Jerzego V a dzień później wykonana. Prasa związana z ruchem nazistowskim już w 1930 zarzucała Hindemithowi nienarodowy charakter jego twórczości, kosmopolityzm i niemoralny charakter jego pierwszych oper. Kompozytor jednak cieszył się wielkim mirem. Nawet po dojściu Hitlera do władzy w 1933 nie został od razu poddany represjom. Postawa Hindemitha wobec dyktatury była z jednej strony konformistyczna, starał się dostosować, o ile to było konieczne, do rozporządzeń administracyjnych – z drugiej jednak strony kontynuował współpracę z muzykami pochodzenia żydowskiego, pomógł przy premierze opery dziecięcej Wir bauen eine Stadt, a podczas zajęć w berlińskiej Hochschule fur Musik nie robił sekretu ze swoich antynazistowskich poglądów. W 1934 został jednak wpisany na niechlubną listę międzynarodowych kompozytorów atonalnych, rozpoczęły się szyderstwa i represje. Prasa nazistowska pisała o antynarodowym charakterze jego muzyki. Między innymi o Kammermusik nr 5 z 1927, gdzie pojawia się sparodiowany według nazistów bawarski marsz wojskowy, który w międzyczasie stał się jednym z ulubionych utworów wykonywanych podczas partyjnych zjazdów.