thumb|Paul Hindemith w wieku 50 lat Najpierw przez kilka miesięcy występował z wykładami gościnnymi między innymi na Uniwersytecie w Buffalo, Uniwersytecie Cornella, Wells College (w Aurorze). W 1941 podjął stałą współpracę z Uniwersytetem Yale, gdzie został profesorem kompozycji oraz dyrektorem Collegium Musicum. Współpraca z tym ośrodkiem trwała aż do 1953Dydaktyka była jedną z pasji Hindemitha. Wprowadził wiele niekonwencjonalnych metod nauczania kompozycji, wypracowanych jeszcze w Berlinie. Ich głównym założeniem był żywy kontakt z muzyką, szczególnie z wokalnym repertuarem średniowiecznym i renesansowym. Metoda ta zyskała powszechne uznanie w amerykańskim szkolnictwie muzycznym.. Stosunki ze studentami amerykańskimi nie układały się jednak tak pomyślnie jak wcześniej ze studentami w Hochschule für Musik w Berlinie. Hindemith przyznał w Stanach Zjednoczonych tylko dwanaście stopni mistrzowskich w kompozycji. Niemniej jednak kompozytor wywarł duży wpływ na amerykańskie życie muzyczne, szczególnie może poprzez poszerzanie repertuaru o muzykę dawną wykonywaną na instrumentach z epoki. W 1946 przyznano Hindemithowi obywatelstwo amerykańskie. Rok później odbył pierwszą po wojnie podróż do Europy.