Po tym wyczynie maszyna trafiła do amerykańskiego National Air and Space Museum, gdzie znajduje się do dziś.
Konstrukcja Voyager jest dwumiejscowym, dwusilnikowym, wolnonośnym dolnopłatem zbudowanym z kompozytów, w układzie kaczki. Płat główny o prostokątnym obrysie w części środkowej i trapezowym w częściach zewnętrznych. Skrzydło jest bardzo elastyczne, posiada możliwość wygięcia swoich końców od maksymalnego w górę do maksymalnego w dół o 9 metrów. Skrzydło o konstrukcji dźwigarowo-skorupowej, laminarnym profilu, wykonane z kompozytów węglowych, zaopatrzone w dwudzielne lotki, klapy i winglety. Usterzenie poziome, które tworzy jednocześnie płat przedni ma równoległoboczny obrys i lekki skos do przodu. Aby zapobiec utracie laminarności płata z powodu np. osiadania szczątków owadów, zamontowano na nim 210 niewielkich turbulizatorów. Maszyna poza kadłubem głównym, w którym zamontowane są dwa silniki, na przodzie i z tyłu kadłuba, mieści również kabinę pilotów. Dwa kadłuby boczne o konstrukcji skorupowej mieszczą zbiorniki paliwa, na ich końcach zamontowano stateczniki pionowe. Napęd stanowią dwa silniki tłokowe Continental O-240 o mocy 97 kW i Continental IOL-200 o mocy 82 kW, napędzające przednie śmigło ciągnące i tylne pchające.