W prezbiterium do wnętrza otwierają się 2 arkady empory patronackiej, umieszczonej nad portalem zakrystii, duża empora otwiera się ponadto pod wieżą do nawy głównej.
Długość kościoła wynosi 41 m, szerokość 21 m, wysokość wnętrza 16 m. Surowe mury, które pozwalają prześledzić budowlane przemiany wnętrza świątyni, to efekt wtórny, odpowiadający poglądom konserwatorskim panującym po II wojnie światowej. Pierwotnie były pokryte pobiałami, tynkami i barwną dekoracją malarską.
Wyposażenie Podczas walk o miasto w 1945 roku prawie całe wyposażenie kościoła się spaliło. Ocalała jedynie struktura ołtarza głównego z figurami świętych i obrazem św. Jerzego w zwieńczeniu oraz uszkodzone retabulum ołtarza NMP w nawie północnej. 3 ołtarze (w tym główny) zostały częściowo zrekonstruowane na początku lat 50. XX w. przez Leonarda Torwirta, który namalował większość obrazów. Obraz patrona kościoła w ołtarzu głównym malował Jerzy Hoppen. Z ołtarza NMP zachowała się autentyczna część środkowa z obrazem NMP z Dzieciątkiem z XVII w. (uznawanym za cudowny i koronowanym w 2002 r.), obrazem w predelli i figurami w zwieńczeniu, w ołtarzu prawym przetrwały tylko dawne figury i fragmenty kolumn. Ponadto zachował się obraz św. Anny Samotrzeć z początku XVII w., przypisywany warsztatowi Hermana Hana i 2 duże barokowe obrazy ze św.