17 Dywizja Pancerna () – niemiecka dywizja pancerna z okresu II wojny światowej, uczestniczyła w ataku na Związek Radziecki.
Historia Została sformowana rozkazem z 1 listopada 1940 przeformowania 27 Dywizji Piechoty.
W maju 1941 roku została włączona w skład 2 Grupy Pancernej i wraz z tą armią wzięła udział ataku na ZSRR w ramach Grupy Armii Środek. Atak na Związek Radziecki rozpoczęła 22 czerwca 1941 stacjonując na północ od Twierdzy Brześć. Walczyła w tym okresie na pod Smoleńskiem, Briańskiem, Tułą i Orłem.
W grudniu 1942 roku weszła w skład Grupy Armii Don i wzięła udział w walkach o odblokowanie otoczonej w Stalingradzie 6 Armii. W marcu 1943 roku weszła w skład Grupy Armii Południe i walczyła nad Dnieprem. Następnie w walkach wycofała się w kierunku Polski.
Po dotarciu na Kielecczyznę, 2 sierpnia 1944 w rejonie Słupi kolumnę taborów należących do dywizji zaatakowały oddziały Batalionów Chłopskich dowodzone przez Piotra Pawlinę. W walce w której zginęło 18 żołnierzy niemieckich, 17 dywizja pancerna straciła jeszcze 3 moździerze z amunicją oraz broń ręczną i maszynową.