Od września 1944 roku brała udział w walkach w rejonie przyczółka baranowsko sandomierskiego broniąc odcinka frontu między Stopnicą a Kurozwękami. Miejscem postoju sztabu dywizji była wieś Duże Budy. Po rozpoczęciu 12 stycznia 1945 roku przez wojska radzieckie ofensywy styczniowej walczyła na drugim pasie obrony niemieckiej w rejonie Chmielnika, gdzie została rozbita, a jej resztki wycofano w rejon Ścinawy, gdzie koncentrowała się i została uzupełniona.
Po uzupełnieniu walczyła na linii Odry, a następnie jej resztki wycofały się na Morawy. Tam też skapitulowała w maju 1945 roku.
Oficerowie dowództwa dywizji Dowódcy dywizji gen. mjr Karl Ritter von Weber (1940–1941) gen. wojsk panc. Wilhelm Ritter von Thoma (1941) gen. mjr Hans Jürgen von Arnim (1941) gen. por. Rudolf-Eduard Licht (1941–1942) gen. wojsk panc. Fridolin von Senger und Etterlin (1942–1943) gen. por. Walter Schilling (1943) gen. por. Karl-Friedrich von der Meden (1943–1944) gen. mjr Rudolf Demme (1944) płk Albert Brux (1944–1945) gen. mjr Theodor Kreschmer (1945)